DIMDY.NL

Peter en Lucie Furer

  • Vergroot lettergrootte
  • Standaard lettergrootte
  • Verklein lettergrootte

Yoshi

E-mail Afdrukken PDF

yoshi_front.jpg

Yoshi (08-04-1995 - 17-10-2011)

Zoals gezegd is onze Sheltie-liefde begonnen met Yoshi. Voordat we haar kregen hadden we een hondje dat we meegebracht hadden van vakantie in Joegoslavië (zoals het toen nog heette). Toen ons al een aantal keer was gevraagd of het misschien een Sheltie was zijn we maar eens gaan kijken in de encyclopedie wat dat nou eigenlijk voor een hondje was. Het uiterlijk en de karakterbeschrijving sprak ons wel aan. En toen we tijdens een bezoek aan de provincie Groningen een meisje zagen dat met twee shelties in het water van een recreatieplas aan het spelen was stond ons besluit vast. Als Ritchie er eens niet meer is dan "komt er een echte". Dus toen we zonder hondje kwamen te zitten zijn we al snel gaan informeren bij de pupbemiddeling van de NSV. We hoorden toen dat er een nestje was van Theo en Willy vd Wal. Het waren "Amerikaantjes", iets steviger dan de engelse lijnen maar dat sprak ons juist wel aan. Het nest bevond zich in Almere bij de familie Strietman, dus wij naar Almere en toen was het natuurlijk raak, onze eerste eigen Sheltie was een feit.

Yoshi was een zeer eigengereide tante, de onbetwiste Alpha (roedelleidster) bij ons in huis. We hebben ook nooit gedoe binnen de roedel omtrent de rangorde, Yoshi regelde alles en maakte de dienst uit! Ze had een ontzettend stabiel karakter en heel veel natuurlijk overwicht wat ook direct merkbaar was bij contact met vreemde honden.
Ze had een aantal eigenaardigheden, één ervanwasis TV-kijken en dan met name reclames, ze kende alle aanvangsdeuntjes van de verschillende zenders. Vooral het beertje van Robijn maakte haar erg boos, als die in beeld verscheen blafte en gromde ze naar de TV. Verder had ze een gloeiende hekel aan de postbode, als ze een fiets zag met grote tassen is ze al in alle staten!
Iets wat ze altijd helemaal geweldig heeft gevonden is aan het strand of aan de Waalstrandjes "golven jagen". Ze rende dan onder veel geblaf heen en weer langs de waterrand en in het water om de golven weg te jagen. Dit had natuurlijk niet zo heel veel effect, die verdraaide golven bleven maar terugkomen! Zeker als het hard waaide of wanneer er veel grote boten op de rivier voeren was ze in haar element. Als ze ging "jagen" moesten we haar op een gegeven moment echt aanlijnen want ze wist van geen ophouden.

Yoshi heeft bijna 8 jaar met veel plezier aan behendigheid gedaan. Ze was absoluut geen superster, bleef tot het laatst aan toe af en toe onberekenbaar, deed vaak heel onverwachtse dingen. Maar uiteindelijk heeft ze het toch tot de C-klasse geschopt en lol had ze altijd.
Toen ze bijna 9 was werd de diagnose spondylose gesteld dus toen was het gedaan met de behendigheid. Sinds die tijd is ze onder behandeling geweest bij de fysio en ze was nog steeds, zeker gezien haar leeftijd, vrij actief ( wij zijn Victor Hoogma hier erg dankbaar voor!).

Op 25 februari 2009 werd Yoshi getroffen door een zware hersenbloeding. Maar tegen alle verwachtingen in, is ze daar wonderwel een heel stuk overheen gekomen. Meer last had ze van de regelmatig terugkerende borrelbuiken en dikkedarmonstekingen die het gevolg zijn van de ziekte van Cushing. Diezelfde Cushing zorgde ervoor dat ze steeds kaler werd en ze dus regelmatig een shirtje, hesje of fleece-overall moest dragen. Was het niet tegen de kou of regen, dan was het wel tegen de zon. Dat laatste was echter vergeleken met de darmproblemen maar peanuts, dat gold ook voor de doofheid die inmiddels volop had toegeslagen. Gelukkig vonden we een medicijn waardoor de darmproblemen wegbleven.
Maar ondanks al die kleine en wat minder kleine gebreken bleef Yoshi genieten van het leven. Ze kon nog steeds opleven wanneer ze een dagje mee mocht naar een wedstrijd en ze genoot nog enorm van de bijna dagelijkse wandeling door de uiterwaarden. Verder veranderde ze qua karakter weinig, we hadden alleen het idee dat ze wat milder en aanhankelijker was geworden na de hersenbloeding.

Dat Yoshi inmiddels dubbel in geleende tijd leefde (zowel vanwege haar leeftijd als haar gezondheid), beseften we natuurlijk terdege. Tot aan het eind is ze echter nooit een zielig hondje geweest en heeft ze nog volop van het leven genoten.

Op de dag voor haar overlijden is ze nog mee wezen wandelen. Nadat ze op die dag waarschijnlijk opnieuw een hersenbloeding heeft gehad kwam ze op maandag 17 oktober in zware problemen. Uit alles bleek toen dat ze het zelf genoeg vond. Toen restte ons als baasjes maar één besluit. Haar op een waardige manier afscheid laten nemen van dit aardse bestaan door haar in te laten slapen. Hoe zwaar deze beslissing ook was, het was de enige juiste. Zwaar, omdat deze prachthond, deze kanjer, 16,5 jaar deel had uitgemaakt van ons gezin, de geboorte van onze beide dochters had meegemaakt en nog zoveel meer dingen. We weten zeker dat, als de regenbroogbrug bestaat, zij Denzell en Megan weer zal opzoeken en die twee weer als vanouds onder haar hoede zal nemen.

Nog een zeker niet onbelangrijk detail;
Door Yoshi hebben we een paar goede vrienden opgedaan, Ab en Carla en Tim Nederlof-Voorneveld.
Wij hebben hen leren kennen doordat zij een nestzusje van Yoshi namen, Chakka. Helaas had Chakka gezondheidsproblemen en is ze maar 8 jaar geworden. Ab en Carla zijn hele goede vrienden geworden, ze zijn zelfs peetouders van onze jongste dochter Lara.  Onze Ice is een dochter van Denzell en Akita (van Carla) dus ook dat zit in elkaar verweven.
Waar Sheltie-liefde al niet toe kan leiden.....

Laatst aangepast op zondag, 04 december 2011 16:08