DIMDY.NL

Peter en Lucie Furer

  • Vergroot lettergrootte
  • Standaard lettergrootte
  • Verklein lettergrootte

Denzell

E-mail Afdrukken PDF

denzell_hoofdpag_1.jpg

Denzell (26-02-1996  -   25-10-2006)

Lieve Denzell,

Met weemoed denken we terug
Aan jouw bijzondere verschijning
Aan jouw werklust
Aan jouw toewijding
Aan jouw knuffels waar je zo gul mee was
Aan jouw yell die iedere ochtend weer klonk
Maar vooral aan alle vreugde die je ons schonk

 

Ruim tien mooie jaren heb je ons gegeven
Maar na een prachtig
Doch ook veel te kort leven
Hebben we je vandaag helaas vaarwel moeten zeggen

 

In jouw kinderen blijf je voortbestaan,
Onze Ice zal voor altijd onze gedachten naar jou laten gaan.

Jongen, wat zullen we je missen!
Je bent en blijft onze grote vent, onze eigen Denzieman!!

Dikke knuffel Peter, Lucie, Isa en Lara
en een poot van Yoshi, Megan, Ice en Daan

25 oktober 2006

Kijk maar eens om u heen, veel Sheltiebezitters hebben niet genoeg aan één hond, maar hebben er vaak meer. Dat gold ook voor ons. Nog geen jaar nadat we Yoshi hadden gekocht, hadden we al een tweede Sheltie die we Denzell noemden. Ook Denzell komt van Theo en Willy van de Wal. Denzell had in tegenstelling tot Yoshi wel naast Amerikaans ook wat Engels bloed in zich.
Bij de geboorte was Denzell niet de grootste uit het nest, maar binnen de eerste acht weken had hij zijn broertjes en zusjes ingehaald en die lijn heeft hij alleen maar voortgezet. Uiteindelijk is Denzell uitgegroeid tot een prachtreu van 45,5 cm. Wel te groot voor het ras, maar volledig in balans.

Denzell was net als Yoshi vanaf het begin een voorbeeldhond, zij het dat Denzell in het begin meer de standaard gereserveerdheid van een Sheltie had. Het kwam hem dan ook goed uit dat "regeltante" Yoshi over hem waakte. Met de jaren groeide echter zijn zelfvertrouwen en verdween die gereserveerdheid meer en meer. Denzell was een grandioze hond binnen het gezin. Had Yoshi nog haar tijd nodig na de geboorte van onze dochters om ze te accepteren, Denzell zou er meteen vanaf de geboorte voor door het vuur gaan. Kwam er kraamvisite, dan zorgde hij dat hij altijd paraat stond en bleef hij in de buurt van zijn jonge vrouwtje. Denzell kon ook vaak echt even bij je komen zitten om eens lekker te knuffelen. Zijn yell zullen we nooit vergeten. Kwam ik 's morgens terug van de uitlaatronde, dan stond Lucie meestal in de keuken het brood klaar te maken. Denzell begroette Lucie dan steevast met zijn yell, zo van "ha die vrouwtje, daar zijn we weer".
Denzell is op late leeftijd nog vader geworden. Samen met Akita (Pemrot Blue Princess Akita, eigenaar Carla Voorneveld) heeft hij in oktober 2004 vier pups gekregen. Wij zijn blij dat we Ice, één van de pups, hebben gekregen. In Ice vinden we veel trekjes van haar vader terug.

Net als Yoshi slaagde Denzell voor de eerste gehoorzaamheidsexamens met vlag en wimpel. Maar zaken als terugsturen plaats of apporteren vond hij, wellicht door zijn gereserveerdheid in die tijd, maar niets. Na het behalen van VEG Gevorderden vonden we het dan ook welletjes. Inmiddels waren we wel al begonnen aan de behendigheid en daar bleek niets van zijn gereserveerdheid. Volgens ons is hij door de behendigheid alleen maar sterker geworden. Op het behendigheidsveld was hij "Den the Men". Daar liet hij zien wat werklust en toewijding inhouden De actiefoto's op z'n fotoalbum geven een beetje een beeld van zijn spirit. Oké, het eerste jaar zocht hij graag zijn eigen parcoursjes uit, maar gaandeweg werden wij samen een echte combinatie. Ofschoon Denzell door zijn maat altijd met de grote honden klasse mee heeft moeten draaien, (destijds had je alleen nog maar "groot" en "klein") hebben we toch een aantal jaren in de hoogste klasse gelopen en hebben twee keer mogen meedoen met het Nederlands Kampioenschap. Was Denzell een paar centimeter kleiner geweest, dan hadden we zeker in de top kunnen meedraaien van de midi-klasse. Dat bleek ook duidelijk uit het feit dat we in het eerste veteranenjaar van Denzell (2003), waar hij niet meer zo hoog hoefde te springen, meteen tot aan het einde toe in de race waren voor het Nederlands Kampioenschap. We eindigden het jaar met een nette tweede plaats. Helaas hebben we het jaar daarna niet meer mee kunnen doen voor de prijzen, toen bleek dat Denzell aan vrijwel alle kootjes van zijn tenen van de voorpoten artrose had. Door goed af te bouwen, op tijd te stoppen met de behendigheid, het gebruik van glucosamine/chondroïtine, maar vooral ook de goede zorgen van Victor Hoogma, onze dierfysiotherapeut, heeft Denzell vrijwel nooit onregelmatig, laat staan kreupel, gelopen.

Helaas hebben we Denzell op de, veel te jonge, leeftijd van 10 jaar moeten laten inslapen. September 2006 werd bij Denzell ernstig nierfalen geconstateerd. We hebben een paar maanden nog alles eraan gedaan om zijn leven te verlengen, maar merkten op een gegeven moment dat hij geen hondwaardig bestaan meer had en hebben hem een verder lijden bespaard en hem vredig laten inslapen. Aan Denzell's aardse bestaan is dan wel een einde gekomen, maar hij zal voor altijd in onze harten voortleven. Wij weten zeker dat wanneer de regenboogbrug bestaat, hij daar op ons en zijn roedelmaatjes zal wachten. Wie weet zal hij ons dan ook daar weer begroeten met zijn eigen yell.

Laatst aangepast op donderdag, 15 december 2011 22:57