DIMDY.NL

Peter en Lucie Furer

  • Vergroot lettergrootte
  • Standaard lettergrootte
  • Verklein lettergrootte

Megan

E-mail Afdrukken PDF

megan_hoofdpag.jpg

Megan (18-10-1997 - 12-05-2008) 

  Lieve, lieve Megan,

Dat je ziek was,
Dat wisten we,
Dat het einde toch zo plots kwam,
Dat had niemand verwacht.
Dat we niet bij je waren,
Dat doet ons veel pijn.

Fier en monter,
Dat was je tot gisteren.
Maar vannacht liet je hartje je in de steek.

Met dankbaarheid en trots
Denken we terug aan al die jaren
Jij was enig in je soort,
Je ging altijd je eigen weg.
En toch was jij ons zo trouw.
Jij was en blijft
Onze Megiemuis.

Daar, bij die Regenboogbrug
Daar zullen al je kwalen zijn verdwenen
En zul je weer vrijuit kunnen spelen.
Doe Denzell de groeten van ons.

We zullen je missen!
Dikke knuffel van Peter, Lucie, Isa en Lara
En een poot van Yoshi, Ice en Daan.

Megan is ons derde hondje in rij en, laten we eerlijk zijn, toch een lichte impulsaankoop. In december 1997 gingen we op bezoek bij de fokkers van Yoshi en Denzell, Theo en Willy van de Wal. Wij wisten dat ze nog pups hadden, maar waren in de veronderstelling dat die al verkocht waren. Wat schetste onze verbazing, één van de pups, een zwart-wit teefje, was nog vrij en zocht, zo leek het, zelf mij uit als haar nieuwe vrouwtje. De reis van Friesland naar huis werd toen een lang reis met het afwegen van alle voors en tegens en na nog een nachtje erover te hebben geslapen, hebben we de knoop doorgehakt en het zwart-witje, dat we Megan hebben genoemd, gekocht.

Megan was een vrije pup, totdat ze, toen ze zo'n elf weken oud was, werd gegrepen door een andere hond. Haar vrije karakter is toen helaas grotendeels verdwenen en ze veranderde in een vrij angstig hondje. Maar met veel geduld, liefde, aandacht, de hulp van Bach Bloesem-therapie en natuurlijk de tijd is ze in de loop der jaren toch weer behoorlijk de oude geworden. We zagen haar steeds meer groeien en de laatste paar jaar van haar leventje was ze een redelijk stabiel, supereigenwijs en zeer aanhankelijk hondje. Ze ging wel heel erg haar eigen gang, lag het liefst boven en deed alles op haar eigen manier. Als we gingen wandelen en ze wist dat we via dezelfde weg terug zouden komen kon ze goed besluiten om halverwege niet meer verder mee te willen. Ze had dan zoiets van "ik wacht hier wel op jullie". Dat betekende dat er vaak een brokje aan te pas moest komen om haar weer bij de rest van de roedel te krijgen. Brokjes werkten altijd want ze was echt een enorme veelvraat, ze luste bijna alles, vooral op fruit was ze erg gek. Ze was ook de enige die zich aan het eind van middag kwam melden onder het mom van "het is nu ongeveer etenstijd".

Het was net als of ze met het vertrijken van de jaren steeds meer deed wat ze zelf wilde, echt een eigenwijze oude tante werd het. Daar staken we dan regelmatig een stokje voor en dat accepteerde ze ook (af en toe onder stil protest) prima.
Verder had ze een goede signaalhond kunnen zijn, ze begon altijd te blaffen als de telefoon ging en als je niet snel genoeg reageerde wilde ze nog wel eens proberen om je er naar toe te drijven door je in je kuiten te happen.
Het was moeilijk te peilen wat Megan's plaats was in de roedel. Meestal vond ze alles prima maar als ze het ergens niet mee eens was en een keertje gromde dan maakte ze toch wel veel indruk op de anderen.

Met Megan heb ik gehoorzaamheid gedaan tot GG1, dat diploma hebben we niet gehaald, Megan wilde niet echt apporteren ("ik ben een hoeder, geen retriever!"). Behendigheid hebben we ook nog geprobeerd en Megan vond het op haar manier een leuke bezigheid. Ze was best enthousiast maar als ze vond dat vier hindernissen genoeg waren sloeg ze de vijfde  en volgende gewoon over en daar bleef het dan bij. Verder was ze mentaal niet zo sterk dat ze de druk van een wedstrijd aan zou kunnen (op dat moment) dus daar zijn we maar niet aan begonnen. Ze ging wel altijd trouw mee naar de wedstrijden en kweet zich met verve van haar taak als mascotte.  

Qua gezondheid had Megan een aantal mankementjes, haar nieren waren niet geweldig en ze kreeg al sinds haar vierde nierbrokken. Verder had ze de auto-immuunziekte Pemphigus, dit zorgde voor huidproblemen. De laatse vier jaar stond ze dan ook op een lage dosering prednison. Uiteindelijk kreeg ze eind 2007 ook nog eens hartproblemen. En deze hartproblemen zijn haar uiteindelijk fataal geworden. 

Megan was een leuk, eigenwijs en erg lief beest. Ze zal voor altijd in onze harten blijven. Wij zullen haar nooit vergeten en wij zijn er zeker van dat  ze samen met Denzell op ons zal wachten daar bij die Regenboogbrug.

Laatst aangepast op woensdag, 14 december 2011 21:37